Kerstspulletjes

Vanwege sfeer in mijn huisje, kost het me nogal wat moeite om de kerstspulletjes te verwijderen. Terwijl het allang Drie-Koningen is geweest, natuurlijk. Ik laat het gewoon staan tot eind dit jaar...

Healing sleep

Vannacht heb ik liggen ronken dat het een lieve lust was. Ik werd er geheel verkwikt wakker van en kon mij nog nauwelijks herinneren dat ik gisteren een afspraak had bij de Interniste, plus dat ik gisteren opnieuw een afwijzing kreeg voor het sollicitatiegesprek van vorige week.

Gelukkig ben ik gezegend met een gezonde nachtrust, dat heet: waar ik mijn hoofd neervlij waar ik ook maar ben. Het maakt daarbij niet uit of ik moe ben of niet. Of ik een wijntje teveel op heb of niet. Of dat ik nare zaken te verwerken heb gehad of niet. Slapen, kreng. En vast. En diep.

Het duurt dan ook steevast een uurtje of wat na het wakker worden voor ik echt weer een beetje mens ben en ik in staat ben om weer wat werk te verzetten. En er ligt een hoop werk voor me, besef ik nu.

Ik werd vanmorgen wakker met de briljante idee om een mailing op te zetten en zo potentiële werkgevers te gaan spammen en te voorzien met mijn cv. Anders wordt het niets, ziet u, die grenzeloze carrière van mij...

Zonder woorden II

Ondanks dat het nieuwe jaar zijn intrede heeft gedaan en ik dan een verwachtingspatroon instel waarbij allemaal leuke dingen de revue zouden moeten -kunnen- passeren, heb ik momenteel al diverse nare berichten moeten verstouwen.

Het zijn van die berichten waar je stil van wordt, waar je niets op kunt zeggen, alleen maar kunt incasseren en het je laten (wel)gevallen, want leuk valt het niet. Ik voel me daar niet rustig onder, integendeel ik raak er geheel van de kook van en de depressie loert zo'n beetje om de hoek. Ik ben geheel perplex dat het sommigen continu niet voor de wind gaat, maar dat er een eindeloze stroom van onzekerheden en onmacht op hun wacht en vervolgens toeslaat.

Ik kan het soms daarom niet 'handlen'...

Zonder woorden

Tijdens mijn ochtendwandeling, overigens zonder hond, kom ik vaak de mooiste plaatjes tegen, die eigenlijk geen inleiding of woorden vereisen. Moet eens vaker mijn camera meenemen...

Dieptriest

Ben geen fan van John Travolta, ben bij uitstek nooit gecharmeerd geweest van Italianen met blote borstkassen met vooral veel borsthaar waarop dan een heus kruisje prijkt, nooit geweest eigenlijk. Ik weet nog dat alle meisjes in mijn klas als een blok voor zijn charmes vielen destijds, toen 'Saturday Night Fever' en 'Grease' roelden, zeg maar. Ik viel daarbuiten.

Maar het is beslist niet leuk om vrolijk wakker te worden en direct daarna het nieuws te lezen dat zijn oudste zoon het leven heeft gelaten door een epileptische aanval, notabene. Het geeft me kippevel en maakt dat ik me ietwat schuldig voel over alle gevoelens die ik ooit ten aanzien van de beste man heb gekoesterd...

Gigolo

"10-10!" Zei hij.
"OK...?" Vroeg ik.
"Noteer dat ff in je iPhone!"
"Wattu?"
"10-10 is de dag dat ik ga trouwen, sukkel!"
Zoen, zoen, smak, smak. Felicitaties alom.

Mijn grote broer gaat trouwen. Opnieuw. En krijgt er naast zijn vrouw en twee, nog drie kinderen bij. Altijd een groot gezin willen hebbend, zet hij opnieuw de stap. En ik ben blij voor hem. Ik huppelkut ervan.

Nu moet ik wel. Me houden aan een dieet, want ik wil ze verbazen met mijn perfect op maat gesneden cocktailjurk alsdan. Ik wil me presenteren. En ik zal godd*mme een speech houden waar je u tegen zegt.

En alvast sparen voor een heuse huwelijksnacht in een chic hotel als cadeau van mij voor hun.

Nu moet ik nog op zoek naar een heuse gigolo die met mij mijn intrede doet op 't feest, u-weet-wel zo'n type waarnaast je verschijning -zelfs de zon- doet verbleken...

Brrrring on 2009

Nieuwjaarsdag breng ik meestal een beetje huilerig door. Het feestje van de afgelopen nacht ligt me dan nog zo zwaar op de maag. Overschot van een losbandig leven en teveel champagne, wellicht? Ik heb meestal erg veel last van het terugblikken en word een weinig depressief, waar ik juist vrolijk zou moeten zijn, vanwege het feit dat ik juist weer gezegend ben met een jaar erbij.

Voor mij moet dit het jaar worden van de grote veranderingen. Waarbij ik dan het accent leg op het zèlf willen veranderen en die veranderingen dan ook doorvoeren. Eruit met die slappe hap die ik mezelf het afgelopen jaar heb gepresenteerd. Erin met de plannen die ik koester. De dagdromen ik heb. De ongekende mogelijkheden die het leven mij zou moeten kunnen bieden.

Ik ben heus niet van plan plots volwassen te worden. Want het kind in mij moet ook gevoed worden. Er moet meer ruimte komen voor zotheid, speelsheid en liefde. Van onbezonnen zijn en van een onbevangen blik.
Volgens mij heb ik het meest last van het feit dat ik gedwongen word volwassen te zijn en me daarnaar te gedragen.

Ik ga daarbij niet zoeken naar een goeroe. Ik ben van zins mijn eigen goeroe te worden. Een wereldwonder, die zichzelf bij de lurven pakt en wild alle hoeken van de spreekwoordelijke kamer laat zien, ruiken en voelen...

Good luck ...!

Nooit eerder heb ik vanmorgen vroeg rijen opgesteld gezien voor de oliebollenkraam. En chips, camera niet meegenomen. In de rij staand was het dan ook beduidend warmer dan daarbuiten. Mensen warmen elkaar op. En het lijkt wel of men dat aanvoelt, als men maar dicht genoeg op elkaar staat.

De vuurwerkbommetjes en gillende keukenmeiden vliegen ons alweer om de oren. Het is te hopen dat het vannacht niet zo mistig als -tig jaren geleden toen mijn broer op de lumineuze idee kwam om sterretjes en andere rookwaren in electriciteitspijpen te steken, waardoor je na een paar seconden al niet meer het eind van de straat kon zien. De hele straat was zwartgeblakerd en de pijpen bleven maar fikken. Geweldig. Echt waar.
Nooit was ik zo pissig op hem. Mijn lange rode blouse die vanonder mijn winterjasje uitstak, was geheel zwartgeblakerd, na het nieuwjaarswensen doen bij ons na middernacht in de straat.

Voor u allen wens ik u een prachtige en gezellige jaarwisseling toe. Een financieel gelukkig en voorspoedig Nieuwjaar, met een gezonde dosis geluk, gezondheid en genieten...

Doorzagen

Bewapend met een zaag, trek ik er op uit om 'het' perfecte tafeltje annex muurbloempje te figuurzagen. Mensen, ik ben in staat om te zagen met een gezicht waar je 'u' tegen zegt.

Ik heb er ook zin an. Ik voel mijn pols stijgen. Mijn bloeddruk gaat mee in het ritme van de patronen die ik thans zie en tot uitdrukking probeer te brengen. Het lijkt echter nergens naar. Het heeft geen vorm. Het leeft voor mij echter wel. Het heeft iets. Het voelt goed. Ik voel me erdoor een beetje 'de man', die tegen beter de schroefdraad de verkeerde kant om draait. Maar goed, ik presteer iets.

BTW: tijdens 't sollicitatiegesprek vanmorgen heb ik ook duidelijk doorgezaagd, dat ik de juiste kandidaat ben op de juiste plek. Dat moet nog blijken, uiteraard, maar ik kan in ieder geval zagen...

Webcam off

Twee dagen voor afgelopen Kerstmis had ik een spannende date met een leuke vent R.. In 't echie was zijn uitstraling en voorkomen veel leuker dan de foto's die hij mij voorheen had toegestuurd. Helemaal goed, dus!

Welnu, gisteravond op de MSN informeerde ik vriendelijkst of de beste man de Feestdagen had overleefd. We chatten er wat op los, en ik werd er beslist 'heet' van. Want ik ben geen lieverdje en kan best wel sexueel implicerend debatteren, zeg maar. Om er wat spanning in te brengen hadden we de webcams aangezet.

R. had een t-shirt aan en kwam net onder de douche vandaan.
Daaronder nix.
Blijkbaar raakte hij opgewonden van ons gesprek en masturbeerde zichzelf, zo liet hij zien.
Hij vroeg me om me ook uit te kleden voor de webcam.
Ik weigerde.

In mijn visioenen doemde YouTube in al zijn glorie voor m'n ogen op en hoe iemand daar toch flink voor lul kan worden gezet. En ik -in al mijn glorie- heb daar niet zo'n zin an. Voel daar niet zoveel voor...