Terwijl ik tot ongeveer vijf jaar geleden uren in de zon op mijn balkon kon bakken, onderwijl het voorbijlopende publiek op de boulevard gadeslaand of een boek lezend, heeft de onrust nu toegeslagen en jeukt het me na een vijf minuten al om uit de zon te gaan.

Mijn balkon ligt op het Zuidwesten, hetgeen betekent dat de zon vanaf een uur of twee 's middags links doorkomt en tot een uur of acht 's avonds rechts ondergaat. Mijn woning is dus best wel warm nu. Maar ik wil niet klagen, want ben blij dat de zon zich eindelijk laat zien.

Daarnet heb ik heerlijk gescrumd met mijn vriendin die op zondagmiddag altijd binnen komt waaien, waarbij we genieten van koffie (ik) en thee (zij) en een overdosis aan heerlijke roddels, grappen en grollen. Mijn vriendin, die zelf naar mijn mening iets te mager is voor het goede, stelde me gerust op het gebied van afvallen. Gisteren ben ik namelijk bij de diëtiste geweest en op de weegschaal bleek dat ik niet was aangekomen, maar ook niets was afgevallen. Het lichaam doet soms andere dingen dan je wilt. Maar het was wel zo dat de motivatie om nog door te gaan met afvallen gistermiddag vrijwel nihil bleek.

Ik dronk dus gisteren een paar biertjes, at er vrolijk wat chips bij, om me daarna vertwijfeld af te vragen of ik het allemaal wel zo lekker vind eigenlijk. Niet dus. Walgelijk. Ik ben afgekickt. Ik vind vanaf nu niets meer lekker en ga gewoon streng door met waar ik was afgehaakt...